Ενα από τα πιο μακροχρόνια και βαθιά ριζωμένα σκάνδαλα στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα αφορά τη διαχείριση των ευρωπαϊκών αγροτικών επιδοτήσεων. Οπως αποκαλύπτει ο πρόεδρος του Αγροτικού Συλλόγου Δυτικής Αχαΐας, Γιώργος Βεσκούκης, δεν πρόκειται για μεμονωμένες παρατυπίες, αλλά για ένα οργανωμένο και ανεκτό σύστημα απάτης που λειτούργησε επί σχεδόν 40 χρόνια, από την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Σύμφωνα με τη μαρτυρία του, χιλιάδες άτομα που δεν είχαν καμία πραγματική σχέση με την αγροτική παραγωγή εμφανίζονταν ως δικαιούχοι επιδοτήσεων. Οι λεγόμενοι «αγρότες-σφραγίδες» ή «αγρότες του καφενείου» δήλωναν εκτάσεις που δεν καλλιεργούσαν ποτέ, εισπράττοντας χρήματα εις βάρος των πραγματικών παραγωγών. Η τεχνητή αύξηση των δηλωμένων στρεμμάτων είχε ως άμεσο αποτέλεσμα τη μείωση του ποσού που αναλογούσε στους νόμιμους αγρότες, καθώς οι ευρωπαϊκές ενισχύσεις αποτελούν συγκεκριμένο και πεπερασμένο κονδύλι.

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο, όπως επισημαίνει ο κ. Βεσκούκης, είναι ότι αυτή η πρακτική δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει χωρίς την ύπαρξη ενός ευρύτερου κυκλώματος. Στο σύστημα συμμετείχαν ενδιάμεσοι, υπάλληλοι υπηρεσιών και, σύμφωνα με τη μαρτυρία, ακόμη και πολιτικά πρόσωπα, τα οποία παρείχαν κάλυψη και διευκόλυνση. «Κανένας αγρότης δεν μπορούσε να πάρει παράνομα χρήματα μόνος του. Επρεπε να υπάρχει κάποιος από πίσω, στο κόλπο» αναφέρει χαρακτηριστικά.

Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί αποδείχθηκαν ανεπαρκείς ή και σκόπιμα αναποτελεσματικοί. Οι έλεγχοι ήταν δειγματοληπτικοί και περιορισμένοι, ενώ συχνά -όπως καταγγέλλεται- στρέφονταν περισσότερο προς τους νόμιμους αγρότες, αφήνοντας το κύκλωμα ανέγγιχτο. Η απουσία διασταύρωσης των επιδοτήσεων με τα φορολογικά στοιχεία της ΑΑΔΕ και τα πραγματικά τιμολόγια παραγωγής επέτρεπε σε ανθρώπους χωρίς καμία πώληση προϊόντων να εισπράττουν ενισχύσεις.

Παρότι η κατάσταση αυτή ήταν «κοινό μυστικό» στον αγροτικό κόσμο, οι καταγγελίες θεωρούνταν μάταιες. Το μέγεθος της διαπλοκής, η πολιτική και κοινωνική ανοχή και ο φόβος στοχοποίησης εμπόδιζαν τους πραγματικούς παραγωγούς να αντιδράσουν ουσιαστικά. Το αποτέλεσμα ήταν ένα αίσθημα διαρκούς αδικίας και οικονομικής ασφυξίας.

Όπως τονίζει χαρακτηριστικά ο Γιώργος Βεσκούκης, «όσο αυξάνονταν τα εικονικά στρέμματα, τόσο μειωνόταν το ποσό που έπαιρνε ο πραγματικός αγρότης». Επισήμανε ότι υπήρχαν άνθρωποι που «δεν είχαν κόψει ούτε ένα τιμολόγιο στη ζωή τους» και παρ’ όλα αυτά εισέπρατταν ενισχύσεις, ενώ οι έλεγχοι, όπως αναφέρει, «πήγαιναν συνήθως στους νόμιμους και όχι σε αυτούς που έπρεπε».

Ως λύση, ο πρόεδρος του Αγροτικού Συλλόγου Δυτικής Αχαΐας συμφωνεί ότι είναι η κατάργηση των ενδιάμεσων μηχανισμών και η σύνδεση των επιδοτήσεων απευθείας με την ΑΑΔΕ, ώστε οι ενισχύσεις να βασίζονται σε πραγματική παραγωγή και φορολογικά αποτυπώματα. Μόνο έτσι, όπως τονίζει, «μπορεί να κλείσει οριστικά ένας κύκλος απάτης που στέρησε πόρους από εκείνους που πραγματικά δουλεύουν τη γη».

Πηγή: pelop.gr