Σε φάση αναδιάρθρωσης φαίνεται να περνά η καλλιέργεια της ανοιξιάτικης ντομάτας στην Τριφυλία, μία από τις ιστορικότερες ζώνες παραγωγής κηπευτικών της χώρας. Παρά την εικόνα «πολλής παραγωγής» που εμφανίζεται κάθε άνοιξη στην αγορά, οι φετινές φυτεύσεις ήταν αισθητά μειωμένες, με ολοένα και περισσότερους παραγωγούς να αποφεύγουν το συγκεκριμένο κύκλο καλλιέργειας.
Η βασική αιτία δεν είναι άλλη από τη χρονική συμπίεση της παραγωγής. Την άνοιξη, τόσο τα θερμοκήπια όσο και οι υπαίθριες καλλιέργειες αποδίδουν ταυτόχρονα, δημιουργώντας συνθήκες υπερπροσφοράς. Η αγορά αδυνατεί να απορροφήσει τις ποσότητες αυτές σε ικανοποιητικές τιμές, με αποτέλεσμα η τιμή παραγωγού να καταρρέει και να κινείται για μεγάλα χρονικά διαστήματα κάτω από το κόστος.
Την ίδια στιγμή, η εγχώρια παραγωγή καλείται να ανταγωνιστεί εισαγόμενες ντομάτες, κυρίως από χώρες χαμηλότερου κόστους παραγωγής. Οι εισαγωγές αυτές, που συνεχίζουν να τροφοδοτούν την αγορά ακόμη και σε περιόδους αιχμής της ελληνικής παραγωγής, συμπιέζουν περαιτέρω τις τιμές και αποδυναμώνουν τη διαπραγματευτική θέση των παραγωγών της Τριφυλίας.
Ιδιαίτερα κρίσιμος παράγοντας είναι και το φυτοϋγειονομικό σκέλος. Οι καλλιέργειες ανοιξιάτικης ντομάτας στην περιοχή αντιμετωπίζουν έντονες πιέσεις από ασθένειες και ιώσεις, για τις οποίες οι διαθέσιμες λύσεις θεωρούνται περιορισμένες ή μη αποτελεσματικές. Η αυστηροποίηση της νομοθεσίας στα φυτοπροστατευτικά μέσα, σε συνδυασμό με την ανθεκτικότητα των παθογόνων, έχει αυξήσει το ρίσκο απώλειας της παραγωγής και έχει εκτοξεύσει το κόστος καλλιέργειας.
Το αποτέλεσμα είναι πολλοί παραγωγοί να επανεξετάζουν τη στρατηγική τους, επιλέγοντας είτε να μεταθέσουν την παραγωγή σε άλλες χρονικές περιόδους είτε να στραφούν σε εναλλακτικές καλλιέργειες με μικρότερο ρίσκο. Ωστόσο, η μείωση της ανοιξιάτικης ντομάτας στην Τριφυλία αναμένεται να δημιουργήσει κενά στην εγχώρια προσφορά, τα οποία πιθανότατα θα καλυφθούν από εισαγωγές.
Η εξέλιξη αυτή γεννά εύλογους προβληματισμούς για το μέλλον της καλλιέργειας, αλλά και για την ανάγκη ενός πιο στοχευμένου σχεδιασμού στην παραγωγή κηπευτικών, ώστε να αποφεύγονται τα φαινόμενα υπερπαραγωγής, απαξίωσης του προϊόντος και απώλειας εισοδήματος για τους παραγωγούς της Τριφυλίας.